Voor wie dit herkent, is het vaak geen klein ongemak. Het kan je leven beïnvloeden. Je denkt vooruit, past plannen aan, bedenkt hoe je bepaalde situaties kunt vermijden. En dat alles in stilte, want “angst voor hoogtes” wordt zelden serieus genomen. Misschien lach je het zelf weg. Maar intussen groeit de spanning.

Hoogtevrees staat zelden op zichzelf. Soms heeft het een duidelijke aanleiding: een val, een ongeluk, een enge ervaring als kind. Soms ontstaat het sluipend, gevoed door jaren van spanning of andere angstreacties die zich verplaatsen. En soms raakt het aan iets fundamentelers: het gevoel dat je controle dreigt te verliezen over je lijf, je leven of je keuzes. Hoogtes kunnen je daar ongenadig mee confronteren.

Daarnaast is hoogtevrees ook deels aangeboren. Het zit in onze natuur alert te zijn op gevaar bij grote hoogte – een overlevingsreflex die iedereen in meer of mindere mate meedraagt. Bij sommigen blijft die reflex gewoon actiever.

Volgens sommige schattingen ervaart bijna een kwart van de volwassenen hoogtevrees. Maar de manier waarop het zich uit – en wat het met je doet – verschilt voor iedereen.